Blog deel 1

Ik denk vaak na over het leven en de maatschappij.  Zelfreflectie.  Waar ben ik mee bezig. Wat speelt er in de maatschappij.  Mijn medemens.  Mijn werk.  Mijn klanten.  De gemiddelde populatie van mijn caseload is een afspiegeling van de gemiddelde sociaal maatschappelijk populatie. 

Wat ik zie en meemaak stemt mij triest.  En ik zou het leuk vinden feedback te krijgen. 

Even ter inleiding eerst iets over mijzelf.  Het verklaart ook de wijze hoe ik hierin sta.  3 jaar geleden heb ik besloten om minimalistisch te gaan leven.  Minder is voor mij letterlijk meer.  Des te meer spullen ik weg doe des te gelukkiger ik word.  De minder materialistische zaken ik bezit des te blijer ik word.  Naar mate ik ouder word des te minder ik wil.  Ik wil alleen maar genieten en daar zo min mogelijk voor doen. 

Het was mij een aantal jaren geleden opgevallen dat ik met heel weinig zeer tevreden kon zijn.  Ik wist dat niet van mijzelf.  Mijn omgeving vond dat maar vreemd en zeiden tegen mij "jij vindt niks leuk".    Uiteindelijk bleek dat ik totaal andere dingen leuk vond.  Rustige dingen.  kleine dingen.  Lezen,  of zitten,  of mediteren of in algemene zin te "zijn".  Heerlijk gewoon.  Genieten van het NU. Immers het “nu” zit tussen het verleden en toekomst in. 

Toen ik, als consulent inkomen,  voor mijn werk in het zuiden van het land gedetacheerd was leefde ik uit een tas en zat ik na mijn werk in een houten cabin op een landgoed met camping.  Ik was content.  Van tijd tot tijd eenzaam. Maar “die vrienden is met zichzelf is nooit eenzaam”.  En zo was het voor mij tegelijkertijd ook een levensles.  Maar over het algemeen had ik het prima naar mijn zin.  Het was alsof een beperkt leven met grenzen en beperkte spulletjes en kleding juist een veilig gevoel gaf.  En ik dacht "zo wil ik altijd wel leven".  Thuis staat een groot huis de grootste tijd leeg en verbrandt grotendeels mijn salaris.  En dat vond ik doodzonde.  € 650,00/maand huur voor alleen de weekendjes vond ik echt te gek. 

Dus ik stelde mij een doel.  Een doel die 10 van de 10  mensen om mij heen als "onmogelijk" bestempelde.  Het doel dat ik mij stelde was vóór mijn 50ste levensjaar géén huur of hypotheek meer te betalen.  Immers als ik dat doel kon behalen dan ben ik niet verplicht meer zoveel te werken.  Werken om huur of hypotheek meer te betalen.  Een utopie leek het. 

Dus ik ging op zoek.  Bedrijfsruimten. Garages.  Oude kippeschuren. Varkensstallen. Alles was te duur of niet beschikbaar.  Het leek een uitzichtloze situatie en ik leek mijn doel nooit te kunnen realiseren. 

Totdat ik een stuk geprivatiseerde bosgrond vond.  Op die grond stond een houten krot.  Precies zoals ik wilde.  De vraag was, wat kost het.  En hoe kom ik aan geld.  Om een lang verhaal kort te maken.  Het bedrag was overzichtelijk en ik mocht het in termijnen betalen. 

Een leuke opmerking is: De lening die ik nergens kon krijgen werd mij door middel van de renteloze afbetaling indirect toch verstrekt.  Dus voor mij was dit de deal van de eeuw. 

Volgend jaar ben ik klaar met betalen en dan ben ik grond en huiseigenaar.  Vanaf dat punt ben ik vrij man en kan ik doen wat ik wil.  Dat brengt mij op het volgende punt.  Maar dat vertel ik in mijn volgende blog. 

Reactie toevoegen

To prevent automated spam submissions leave this field empty.